Święty Franciszek

Franciszek urodził się w Asyżu, w Umbrii, w 1182 roku. Jego ojciec był bogatym kupcem sukiennym, a matka, pochodząca z szlachetnej rodziny prowansalskiej, od wczesnego dzieciństwa uczyła go „słodkiej mowy Francji”. Tradycja głosi, że właśnie z tego powodu jego ojciec, który ochrzcił go imieniem Jan, postanowił odtąd nazywać go Francesco, czyli „Francuzem”.
Po beztroskiej młodości nawrócił się i pragnął wyrzec się dóbr tego świata, poślubiając „Panią Biedę”. Wkrótce zyskał uczniów i założył zakon Braci Mniejszych, zwanych „Fraticelli”. Franciszek niestrudzenie głosił miłość Bożą: „Miłość nie jest kochana!” – wołał, przemierzając ulice Asyżu z oczami piekącymi od łez. Nauczał także oderwania od dóbr przemijających, miłości do wszystkich ludzi, przebaczania uraz, miłosierdzia, pokoju, zgody oraz miłości do wszelkich stworzeń. Gorliwość misyjna zaprowadziła go aż do Ziemi Świętej i Egiptu.
Dwa lata przed śmiercią, w święto Podwyższenia Krzyża Świętego, Chrystus obdarzył go stygmatami swojej Męki na dłoniach, stopach i boku. Biedaczyna (Poverello) został kanonizowany przez papieża Grzegorza IX zaledwie dwa lata po śmierci, w 1228 roku.
Na tej ikonie święty Franciszek przedstawiony jest w habicie franciszkańskim, boso, błogosławiący prawą ręką, a w lewej trzymający rozwinięty filakterium z zapisanym pierwszym wersem jego słynnej „Pieśni słonecznej” (Pochwały stworzeń) w języku starowłoskim: „Laudato si mi Signore, cum tucte le tue creature…”.