Święty Benedykt i święta Scholastyka

Benedykt i Scholastyka byli bliźniętami; ich narodzinom towarzyszyły łzy, gdyż kosztowały one życie ich matkę, Abundancję. Oboje dzieci darzyło się czułą miłością, lecz ponad wszystko kochali Boga. Wcześnie Scholastyka została poświęcona Bogu, kontynuując życie w domu swojego ojca, Eupropiusza. Benedykt początkowo prowadził życie eremickie w grocie w Subiaco. Historycy milczą na temat losów Scholastyki do momentu, gdy jej brat Benedykt, stawszy się ojcem wspólnoty monastycznej, osiadł na Monte Cassino. Można przypuszczać za Mabillonem, że po śmierci ojca żyła ona we wspólnocie zakonnej i zamieszkała w klasztorze położonym blisko klasztoru brata, w Palumbariola, „małej siedzibie dla gołębic”, tak aby móc go odwiedzać raz w roku.
To właśnie podczas jednej z tych wizyt miało miejsce wydarzenie opisane przez świętego Grzegorza Wielkiego, kiedy to Scholastyka wyprosiła, by czyste letnie niebo przemieniło się w gwałtowną burzę, która uniemożliwiła jej bratu powrót do klasztoru i zmusiła go do pozostania przez całą noc na rozmowie z siostrą o radościach życia duchowego. Trzy dni później święty Benedykt ujrzał duszę Scholastyki wzlatującą do nieba pod postacią gołębicy i polecił pochować ją w grobowcu, który przygotował dla samego siebie.