Życie monastyczne

– Święty Benedykt i jego Reguła mnichów –

Wola porzucenia wszystkiego, aby podjąć życie monastyczne, to wielka tajemnica. Dlaczego taki wybór, albo raczej dla kogo? To powołanie nie jest jednak niczym nowym. Sam Chrystus dał przykład takiego życia – przez lata przeżyte w ukryciu, kuszenie na pustyni, samotne modlitwy, a przede wszystkim przez Ofiarę Krzyża..

Przez Chrzest Święty wszyscy chrześcijanie są powołani do tego, aby wzrastała w nich miłość Boża. Do doskonałości tej miłości można dojść żyjąc w świecie, jest jednak inna droga, prowadząca prosto do celu, ale bardziej stroma; droga, którą pierwsi przebyli męczennicy. Gdy prześladowania ustały, niektórzy szczególnie gorliwi chrześcijanie, pragnąc oddać życie dla Chrystusa, porzucali świat i odchodzili na pustynię, aby tam prowadzić życie radykalnej ascezy i modlitwy.

Byli wśród z nich tacy, którzy łączyli się w małe wspólnoty – tak narodziło się życie monastyczne. W VI w. św. Benedykt, który najpierw prowadził życie pustelnicze podobne do życia Ojców Pustyni, zgromadził wokół siebie uczniów i napisał dla nich Regułę. W Regule tej nakazał im żyć życiem rodzinnym – jak bracia, pod czułą i troskliwą władzą ojca-opata, aby szukać Boga, regularnie wielbić Go w chórze oraz pracować fizycznie, czuwając przy tym, aby nigdy „niczego nie przedkładać nad miłość Chrystusa” (Reguła, 4, 21).

W kolejnych stuleciach Reguła ta rozprzestrzeniła się na całym chrześcijańskim Zachodzie. Dzięki mądrości swoich przepisów wywarła głęboki wpływ na budowę chrześcijańskiego porządku społecznego, którego jesteśmy spadkobiercami. Tekst Reguły jest skarbem ludzkiej mądrości, który wciąż zadziwia i inspiruje także współczesnych. Przede wszystkim jednak wytycza on w duchu Ewangelii drogę do Boga tym wszystkim, którzy śpieszą „do Ojczyzny niebieskiej” (Reguła, 73, 8).

– Śluby monastyczne –

Ten, kto przez śluby zobowiązuje się do zachowywania rad ewangelicznych w całkowitej ofierze ze swego życia, odnajduje prawdziwą wolność serca, stając się dyspozycyjnym jedynie dla Boga (por. Mt 19,21: „jeśli chcesz być doskonały, idź, sprzedaj, co posiadasz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie; potem przyjdź i chodź za Mną”).

W swojej Regule święty Benedykt każe mnichowi złożyć potrójną obietnicę: stałości, nawrócenia obyczajów i posłuszeństwa.

Stałość

Wśród różnych form życia zakonnego życie monastyczne jest formą specyficzną i wyjątkową. Tym, co najbardziej odróżnia ją od innych, jest klauzura. Przez ślub stałości mnich zobowiązuje się pozostać przez całe życie w tej samej wspólnocie, zwykle w tej, w której złożył profesję. Stałość miejsca przebywania ciała ma sprzyjać oddaleniu się duszy od całego światowego zgiełku. Ślub stałości jest podporządkowany ślubowi posłuszeństwa, co oznacza, że mnich może zostać posłany do nowej fundacji albo aby spełnić jakąś posługę w innym klasztorze.

Jedną z konsekwencji ślubu stałości jest troska o piękno miejsca, w którym mieszkają mnisi, co służyć ma wewnętrznemu rozkwitowi dusz. Tradycja monastyczna zawsze zdawała sobie sprawę z tego, że to, co zewnętrzne, wpływa na to, co wewnętrzne, dlatego też zawsze starannie wybierano miejsca, w których zakładano opactwa. Jeśli mnich musi wyjść poza klauzurę klasztoru w jakiejś sprawie, prosi przełożonego o pozwolenie i błogosławieństwo. Święty Benedykt mówi wyraźnie, że to właśnie w klasztorze, który porównany jest do pracowni, mnich z pilnością ma się posługiwać wszystkimi narzędziami dobrych uczynków opisanymi w 4. rozdziale Świętej Reguły. Ma „biec drogą dobrych uczynków”, jeśli pragnie „zamieszkać w Przybytku Jego Królestwa” (Reguła, Prolog, 22).

W świecie skrajnej mobilności i nieustannej niestabilności klauzura monastyczna przypomina o wartości zakorzenienia. Wyrzekając się zewnętrznych zmian, mnich może odnaleźć radość życia w rytmie pór roku, budując z biegiem lat tę zażyłość z naturą, którą dobrze znają rolnicy wierni swojej ziemi. Wówczas klauzura przestaje być więzieniem, a staje się sposobem odnalezienia pierwotnego przeznaczenia całego stworzenia, jakim jest śpiewanie chwały Boga.

Oddzielony od ludzi, mnich odnajduje ich głębiej w Bogu, zbiera ich ukryte troski i przyzywa na nich Bożego miłosierdzia.

Przemiana obyczajów

Ślub przemiany obyczajów jest drugim, który św. Benedykt poleca złożyć mnichowi. To wyrażenie oznacza codzienne odwracanie się od grzechu w konkretnych sytuacjach życiowych, porzucanie dóbr zbędnych i zajmowania się samym sobą, aby przyjmować obyczaje monastyczne, zwłaszcza ubóstwo i czystość, które nie są wymieniane wprost, ale są jednak w tym ślubie zawarte.

Przez ubóstwo mnich wyrzeka się wszystkiego, co przemijające, aby być bogatym samym Bogiem. Ubóstwo monastyczne nakazuje mnichowi, aby niczego nie posiadał na własność – to, z czego korzysta na co dzień, jest jedynie do jego użytku i należy do klasztoru. Mnich z prostotą zwraca się do ojca opata i prosi go o to, czego potrzebuje, zawierzając jego rozeznaniu. W ten sposób zachowuje wolność duszy, aby przylgnąć wyłącznie do Boga. Wszystko to, co jest konieczne do życia wspólnoty i jej działalności (liczne budynki, ziemie uprawne, warsztaty, rozmaite narzędzia itd.), ostatecznie należą do Boga i Jemu samemu mają służyć.

Czystość monastyczna nie oznacza jedynie wyrzeczenia się założenia rodziny i życia w powściągliwości seksualnej; jest ona mocnym postanowieniem codziennego zabiegania o to, aby nie oddawać swego serca ani uczuć nikomu ani niczemu poza samym Bogiem, to znaczy kochania każdego człowieka w Bogu i z powodu Boga. Czystość jest poszerzeniem zdolności miłowania w człowieku. „Czystość podjętą dla Królestwa niebieskiego (Mt 19,12), którą ślubują osoby zakonne, należy cenić jako niezwykły dar łaski. Ona bowiem w szczególny sposób daje wolność ludzkiemu sercu (por. 1 Kor 7,32-35), by bardziej rozgorzało miłością do Boga i wszystkich ludzi, dlatego czystość jest osobliwym znakiem dóbr niebieskich i bardzo odpowiednim środkiem, który ułatwia osobom zakonnym ochocze poświęcenie się służbie Bożej i dziełom apostolstwa. W ten sposób przypominają one wszystkim wyznawcom Chrystusa owe przedziwne zaślubiny ustanowione przez Boga, a mające objawić się w pełni w przyszłym świecie, mocą których Kościół ma Chrystusa jako jedynego Oblubieńca”. (Sobór Watykański II, dekret Perfectae Caritatis,12)

Posłuszeństwo

Przez posłuszeństwo mnich oddaje swoją wolę Bogu, rezygnując tym samym z samodzielnego kierowania własnym życiem, aby dać się prowadzić tym, których Bóg postawił na jego drodze, aby oni mówili do niego w Jego imieniu: „Kto was słucha, Mnie słucha” (Łk 10,16). Składając ślub posłuszeństwa, mnich wyrzeka się tego, co jest w nim najbardziej osobiste: własnej woli. Często właśnie to wyrzeczenie jest najbardziej gorszące dla ludzi współczesnych: czyż wolność nie jest podstawowym dobrem człowieka, którego nie może on oddać bez rezygnacji ze swojego człowieczeństwa? W rzeczywistości posłuszeństwo nie polega na wyrzeczeniu się wolności, ale raczej na odrzuceniu wszystkiego, co przeszkadza w pełnym korzystaniu z tej wolności, to znaczy tego, co przeszkadza mnichowi zawsze i bezwarunkowo wybierać dobro najbardziej pożądane, jedyne dobro, które jest nieprzemijające – wolę Bożą.

Posłuszeństwo opiera się na wierze: to w wierze mnich rozpoznaje wolę Bożą w poleceniach swoich przełożonych i wchodzi w wielki nurt posłuszeństwa, który obejmuje całe stworzenie i unosi go ku Ojcu. Posłuszeństwo jest także, a nawet przede wszystkim, sprawą miłości: to z miłości do Boga, z pragnienia naśladowania Chrystusa posłusznego aż do śmierci na Krzyżu, mnich godzi się na wyrzeczenie się swojej własnej woli. Święty Benedykt poleca także mnichom, aby byli posłuszni sobie nawzajem, wie bowiem, jak wielkie dobrodziejstwa z tego płyną.

– Cnoty monastyczne –

Pokora

Dla św. Benedykta pokora jest podstawową cnotą duszy mnicha; cnotą, która wyraża się między innymi w posłuszeństwie.

Leczy ona najgłębszą ranę, jaką pozostawił w nas grzech – skłonność do wywyższania się i samowystarczalności, do egoistycznego afirmowania własnego „ja”.

Drogę prowadzącą do odzyskania właściwego nam miejsca przed Bogiem i przed ludźmi św. Benedykt wyznacza dwunastoma stopniami pokory. Stopnie te obejmują zarówno wewnętrzną konstrukcję pokory, jak też jej przejawianie się w zewnętrznych działaniach mnicha (Reguła, 7).

Milczenie

Milczenie jest kolejną ważną cnotą charakterystyczną dla mniszego sposobu życia. Każdy mnich jest wezwany do uwolnienia się od niepotrzebnych rozmów, aby Słowo Boże mogło wzrastać w głębi jego duszy.

Dlatego też św. Benedykt jest w swojej Regule bardzo wymagający w tej kwestii: nie chce, aby zbyt łatwo pozwalano na rozmowy nawet uczniom dojrzałym (por. Reguła, 6, 3). Szczególne miejsce w Regule zajmuje milczenie nocne — od zakończenia Komplety aż do Prymy odprawianej następnego ranka: mnisi, w harmonii z naturą, mają wtedy zachowywać całkowite milczenie. W ciągu dnia mogą rozmawiać, gdy jest to związane z wykonywaną przez nich pracą lub z powodu miłości bliźniego, zawsze jednak z umiarem i rozwagą.

W planie każdego dnia, zazwyczaj po obiedzie, przewidziany jest czas odpoczynku, w którym mnisi mogą swobodnie rozmawiać. Ta rekreacja daje okazję do dzielenia się wydarzeniami z życia wspólnoty, a także nowinami z życia Kościoła i świata. Raz w tygodniu mnisi udają się na kilkugodzinny spacer, aby ciało i dusza mogły odpocząć, a członkowie wspólnoty mieli sposobność przebywać ze sobą w radości i braterskiej miłości.

– Życie modlitwy –

Modlitwa jest osnową, na której utkany jest dzień mnicha, codziennie przez całe jego życie. Dlatego św. Benedykt poleca najpierw sprawdzić, czy przychodzący do klasztoru kandydat do życia monastycznego „prawdziwie szuka Boga” (Reguła, 58, 7).

Modlić się, to trwać przy Bogu, kochać Go spojrzeniem, które już nie potrzebuje słów i które jest jedynie oczekiwaniem na spotkanie w wieczności. Ta ukryta przed ludzkimi oczami modlitwa wewnętrzna trwa przez cały dzień i dobrze współgra z wieloma zajęciami mnicha. Mnich musi jednak mieć osobny czas przeznaczony wyłącznie na spotkanie z Bogiem, jest to czas tylko dla Niego.

Liturgia

Mnich jest przede wszystkim człowiekiem liturgii – oficjalnej modlitwy Kościoła nieustannie ofiarowywanej Bogu w imieniu całej ludzkości. Święty Benedykt poleca mnichowi, aby niczego nie przedkładał nad to najważniejsze dzieło. Chorał gregoriański, śpiew własny Kościoła łacińskiego, którego piękno i siła duchowego oddziaływania przekraczają wszystkie epoki, łagodnie wprowadza dusze w Tajemnicę. Codzienna konwentualna Msza święta jest w Opactwie odprawiana z wielką powagą i namaszczeniem. Taki sposób celebracji Najświętszej Ofiary pomaga zrozumieć, że Eucharystia naprawdę jest – jak naucza Sobór Watykański II – „źródłem i zarazem szczytem całego życia chrześcijańskiego” (Lumen Gentium, 12).

Za zgodą Stolicy Apostolskiej w Fontgombault celebrujemy liturgię tradycyjną, której starożytne obrzędy, będące dojrzałymi owocami cnoty religii, doskonale pomagają duszy wejść w klimat adoracji Bożego majestatu. Po zakończeniu Jutrzni (Laudesów) każdy z mnichów-kapłanów indywidualnie i w wielkim skupieniu odprawia cichą Mszę świętą. Koncelebrowana Msza święta jest odprawiana jedynie przy szczególnych okazjach.

Codzienna Ofiara Eucharystyczna jest centrum duchowego życia mnichów. Centrum to, jak słońce, opromienia swoim blaskiem wszystkie Godziny Bożego Oficjum – chórowej modlitwy mnichów, które uświęcają kolejne momenty ludzkiego dnia. W tych Godzinach mnisi jako reprezentanci Matki Kościoła składają Bogu hołd uwielbienia i adoracji, modlitwy błagalne i wynagradzające – w imieniu wszystkich ludzi i za nich wszystkich. Czynią to śpiewając albo recytując psalmy, które w natchnionym, poetyckim języku wyrażają wszystkie oczekiwania i uczucia ludzkiej duszy. Wracając do chóru siedem razy w ciągu dnia i raz w nocy, mnisi pokazują światu, że czas należy do Boga i Jemu należy go oddawać i poświęcać. Mnisi odmawiają sto pięćdziesiąt psalmów w ciągu jednego tygodnia, zgodnie z porządkiem przedstawionym przez św. Benedykta w Regule.

Mnisza służba wychwalania Boga rozpoczyna się codziennie około godziny 5 rano nocnymi Wigiliami (Matutinum), w których zawsze odmawia się dwanaście psalmów. Po nich następuje Jutrznia (Laudesy). Łacińska nazwa tej Godziny ma swoje źródło w tym, że codziennie odmawia się w niej trzy ostatnie psalmy psałterza, które są pieśniami pochwalnymi.

Pozostałe Godziny odpowiadają podziałowi czasu u starożytnych: Pryma, Tercja, Seksta i Nona są odpowiednio pierwszą, trzecią, szóstą i dziewiątą godziną dnia. Od IX w. oprócz oficjum opisanego w Regule Pryma obejmuje także wspólną modlitwę w kapitularzu, podczas której czyta się z Martyrologium – listę wszystkich świętych i błogosławionych wspominanych następnego dnia, odmawia się modlitwy za zmarłych (mnichów, przyjaciół i dobrodziejów oraz osoby polecone naszej modlitwie) oraz czyta fragment Świętej Reguły.

Tercja jest odprawiana o godzinie 10, a po niej następuje śpiewana Msza święta konwentualna. Sekstę odmawia się przed południowym posiłkiem, a Nonę – bezpośrednio po rekreacji. Nieszpory, czyli uroczyste oficjum wieczorne, są śpiewane po zakończeniu popołudniowej pracy. Dzień mnicha kończy Kompleta, poprzedzona wspólnym słuchaniem czytania w kapitularzu.

Modlitwa osobista

Poza modlitwą liturgiczną, zajmującą co najmniej cztery godziny dziennie, powołaniem mnicha jest szukanie Boga w osobistej modlitwie cichej, trwanie w intymnej zażyłości „serce przy sercu” z Bogiem, którego mnich kocha i wie, że jest przez Niego kochany. Ponadto każdy mnich codziennie odmawia Różaniec, w całości lub jakąś jego część, uznając to za wierny hołd należny Dziewicy Maryi, Matce wszystkich mnichów i Królowej domów monastycznych.

LCzytanie duchowe, czyli lectio divina, jest kolejną formą modlitwy monastycznej. Żywi się ona tekstami Pisma Świętego, Ojców Kościoła oraz innych autorów duchowych. To czytanie splecione z medytacją spontanicznie rozwija się w modlitwę duszy do Boga.

– Życie wspólnotowe –

Ojciec Opat

Życie mnichów spełnia się wewnątrz wspólnoty monastycznej, której św. Benedykt zapewnił ojca – takie właśnie jest znaczenie aramejskiego słowa „abba”, od którego pochodzi łacińskie abbas. Posłuszeństwo, którego Reguła wymaga od wszystkich mnichów, kieruje się przede wszystkim do niego. Mnisi powinni też obejmować swojego ojca opata czułą i serdeczną, a jednocześnie dyskretną miłością synowską, mającą swe źródło w tym, że „wiara widzi w nim w klasztorze zastępcę Chrystusa” (Reguła, 2, 2).

W Fontgombault opat jest wybierany przez mnichów dożywotnio, a nie na jakąś określoną kadencję. Dzięki temu opat swoimi słowami i decyzjami może trwale kształtować wspólnotę. Daje to wspólnocie gwarancję stabilności, której dusze potrzebują, aby szukać Boga.

Zadaniem opata jest przekazywanie duszom nauki duchowej, zachęcanie i prowadzenie każdego na drodze doskonałości przez zachęty, a w razie potrzeby także przez upomnienia i nagany. Święty Benedykt nie ukrywa przed opatem, jak trudna jest jego misja: „Opat powinien zawsze pamiętać, kim jest, jak go nazywają i wiedzieć, że komu dają więcej, od tego więcej będą wymagać. Niech wie, jak trudnego i ciężkiego zadania się podjął: rządzić duszami i służyć wielu w dążeniu do naprawy obyczajów” (Reguła, 2, 30). (Reguła, rozdz. 2)Patriarcha Mnichów z naciskiem przypomina opatowi, że będzie musiał zdać sprawę Bogu ze swojego zarządzania, że „ma raczej pomagać niż przewodzić” (64, 8) i starać się, „aby więcej go kochano, niż miano się lękać” (64, 15). Opat ma zawsze dawać miłosierdziu „pierwszeństwo nad sądem” (64, 10), nie może jednak rezygnować z łagodnej stanowczości, dzięki której będzie mógł „nienawidzić wady, a miłować braci”. (Reguła, rozdz. 64,11).

Młodzi mnisi przychodzący ze społeczeństwa, w którym zanikł wzór ojcostwa, potrzebują niekiedy prawdziwej reedukacji serca, aby wejść w radość synowskiego zaufania wobec opata-ojca. Jeśli jednak ta przemiana się dokona, ojcostwo opata postrzegane jest jako sakrament ojcostwa Bożego.

Wspólnota

Jako synowie jednego ojca mnisi są wezwani do budowania miłości braterskiej między sobą. Ta miłość może trwać jedynie wówczas, gdy każdy czuwa nad tym, aby w konkretnych działaniach ograniczać pragnienia własnego egoizmu i oddawać się na służbę wszystkim.

Prawdziwie braterskie życie we wspólnocie wymaga, aby każdy w pewnym stopniu wyrzekał się samego siebie, rezygnował z tego, co go interesuje lub z tego, czym może się chlubić. Mnisi podejmują te umartwienia, aby pielęgnować ducha rodzinnego, uwspólniać radości i trudy, nieść sobie wzajemnie braterską pomoc oraz starać się o jedność serc i umysłów.

Bracia konwersi

W Fontgombault jedno powołanie monastyczne realizuje się w dwojaki sposób. We jednej wspólnocie są zarówno ojcowie chórowi, jak i bracia konwersi. To rozróżnienie, obecne od bardzo dawna w historii monastycyzmu, zostało potwierdzone przez Sobór Watykański II (Dekret Perfectae Caritatis, 15). Wszyscy mnisi mają dążyć do świętości i do urzeczywistnienia w swoim życiu tego samego ideału życia monastycznego, zgodnie z Regułą św. Benedykta. Powołania ojców i braci są jednak różne i nie należy ich mieszać, choć jedni i drudzy składają takie same śluby i noszą taki sam habit.

Droga brata konwersa jest otwarta dla młodych ludzi, być może już pracujących zawodowo, którzy czują się powołani do szukania świętości przez ofiarowanie Bogu pracy swoich rąk. Życie braci realizuje się w rozmaitych posługach i pracach. W ich planie dnia więcej czasu przeznaczone jest na pracę fizyczną.

Wykonując liczne prace konieczne dla życia wspólnoty, bracia konwersi umożliwiają ojcom chórowym poświęcanie dłuższego czasu na odmawianie Bożego Oficjum, sami zaś prowadzą życie pokorne i ukryte, którego wzorem jest postać świętego Józefa w Nazarecie.

Nowicjat

W rodzinie monastycznej nowicjusze stanowią odrębną grupę. Uczestniczą we wspólnej modlitwie i pracach całej wspólnoty, która otacza ich dyskretną życzliwością, jednak za ich formację odpowiada wyłącznie Mistrz Nowicjuszy, działający w ramach kompetencji udzielonych mu przez Ojca Opata.

Ten, kto przychodzi do opactwa uważając, że jest powołany przez Boga do życia mniszego, mieszka przez pewien czas w domu gości. Jeśli wytrwa w zamiarze wstąpienia do klasztoru i zostanie przyjęty przez Ojca Opata, może zostać dopuszczony do nowicjatu. Po przynajmniej dwóch latach spędzonych w nowicjacie nowicjusz może być dopuszczony do złożenia profesji prostej. Te pierwsze śluby składane są na trzy lata. Po złożeniu profesji prostej młody mnich pozostaje jeszcze przez dwa lata w grupie nowicjuszy, aby ukończyć formację początkową.

Nie ma ścisłej reguły co do wieku, w jakim można wstąpić do nowicjatu, jednak formacja tam prowadzona zasadniczo dostosowana jest do młodych ludzi w wieku od około 20 do około 35 lat.

- Praca -

Praca fizyczna

Praca jest istotnym elementem życia ludzkiego. Mnisi od zawsze rozumieją pracę jako współpracę w Boskim dziele stworzenia („Pan Bóg wziął zatem człowieka i umieścił go w ogrodzie Eden, aby uprawiał go i doglądał [Rdz 2,15].) oraz działanie w duchu pokuty w logice Odkupienia (Bóg mówi do człowieka po tym, jak zgrzeszył: „W pocie oblicza twego będziesz musiał zdobywać pożywienie” [Rdz 3,19]). Przez pracę fizyczną mnich poświęca swoje siły fizyczne na służbę Bogu, zachowując jednocześnie ducha modlitwy. „Niech wszyscy, każdy w swoim obowiązku, uważają się za podległych powszechnemu prawu pracy, a gdy tym sposobem zdobywają środki konieczne do swego utrzymania i do prowadzenia swoich dzieł, niech odrzucą wszelką nadmierną troskę, a powierzą się Opatrzności Ojca niebieskiego (por. Mt 6,25)” (Perfectae Caritatis, 13).

W naszym Opactwie wszyscy mnisi pracują, aby zapewnić utrzymanie wspólnoty. Przede wszystkim należy wykonać zadania wynikające z konieczności życia codziennego. Są nimi m.in.: kuchnia, pralnia, utrzymanie domu i ogrodów. Trzeba również uprawiać warzywa i owoce,

a także wytwarzać produkty mleczne, jaja i mięso. Nadwyżki tych produktów są sprzedawane na zewnątrz.
Niewielka winnica wystarcza na potrzeby wspólnego stołu, a także na sprawowanie codziennych Mszy świętych.

W niektórych pracowniach wytwarzane są przedmioty mające wartość artystyczną, które później są sprzedawane. Można tu wymienić pracownię ceramiki, warsztat pisania ikon oraz pracownię wyrobów emaliowanych, w której powstają dzieła sztuki stylistycznie zbliżone do wytworów limuzyjskich warsztatów emalierskich z XII w. W klasztorze są też warsztaty niezbędne dla jego funkcjonowania: hydrauliczny, elektryczny, zajmujący się utrzymaniem budynków, malarski, szklarski i stolarski.

W naszej stolarni powstały m.in. wielkie organy, których używamy w naszym kościele, zaprojektowane zgodnie z zasadami, które sformułował Dom Bedos de Celles, benedyktyn żyjący w XVII w. Organy te zostały poświęcone w 1994 r. Pracowaliśmy nad nimi dziesięć lat wspólnie z cenionym organmistrzem Michelem Jouve. Instrument ten ma czterdzieści pięć głosów, cztery manuały oraz ponad trzy tysiące piszczałek; jego intonacja została całkowicie odnowiona przez Francka Bistocchiego w 2012 r. Pracownia typograficzna przygotowuje materiały informacyjne, broszury i książki na użytek wspólnoty i gości, a także niektóre publikacje przeznaczone do sprzedaży.

Należący do Opactwa stary młyn został w 1980 r. przekształcony w elektrownię wodną. W 2020 r. elektrownię zmodernizowano, montując m.in. bardzo nowoczesną turbinę.

Przyjmowanie gości

Zgodnie z poleceniem św. Benedykta wspólnota stara się przyjmować każdego przybywającego do Opactwa jak samego Chrystusa.

Furta klasztorna znajduje się w niewielkim budynku przy kościele. Tam trafiają wszyscy przybywający: goście, odwiedzający, dostawcy, zwykli turyści oraz rodziny mnichów. Budynek furty pełni też rolę księgarni religijnej i sklepiku z dewocjonaliami.

Zgodnie z nakazem świętego Benedykta, wspólnota stara się przyjmować każdego przybywającego jak Chrystusa.

Będący integralną częścią budynków klasztornych dom gości jest dostępny dla mężczyzn. Kobiety i rodziny, w tym rodziny mnichów, a także większe grupy, mogą zatrzymać się w należących do Opactwa, ale znajdujących się poza jego terenem, małych domkach dla gości. Gościem Opactwa może być każdy, kto pragnie poświęcić nieco czasu na odnowienie i wzmocnienie życia duchowego.

Formacja

Warto dodać, że wielu mnichów angażuje się w formację nowicjuszy i młodych mnichów studiujących filozofię i teologię.