Święty Tomasz z Akwinu

Tomasz urodził się około 1225 roku w pobliżu Akwinu, niedaleko Neapolu, a zmarł w opactwie cystersów Fossanova 7 marca 1274 roku, w wieku 49 lat, w drodze na Sobór w Lyonie. Oddany jako oblat już w wieku 5 lat do benedyktyńskiego opactwa na Monte Cassino, w wieku 19 lat wstąpił do nowo założonego Zakonu Braci Kaznodziejów. Został wysłany na studia do Paryża, gdzie jego mistrzem był święty Albert Wielki, za którym następnie udał się do Kolonii. Bardzo szybko brat Tomasz okazał się potężnym geniuszem filozofii i teologii, wspaniale urzeczywistniając ideał Zakonu Braci Kaznodziejów: contemplata aliis tradere, czyli „przekazywać innym to, co się kontemplowało”. Nauczał nieustannie aż do końca swego życia, pozostawiając po sobie monumentalne dzieło, które ukazywało wszystkie tajemnice wiary w ich spójności, wychodząc z kilku prostych i jasnych zasad, niczym duchowa katedra. Świętość brata Tomasza została uroczyście ogłoszona przez papieża Jana XXII w 1323 roku. Święty Pius V ogłosił go Doktorem Kościoła w 1567 roku.
Ta ikona przedstawia świętego Tomasza w habicie dominikańskim. Jego spojrzenie zdaje się wpatrywać w to, co niewidzialne. Na jego piersi lśni to, co od XIV^w. stało się jego ikonograficznym emblematem — złote słońce Mądrości. W jego centrum, w okręgu, widnieje oblicze Chrystusa. W prawej dłoni trzyma pióro teologa, a w lewej otwartą księgę, na której widnieją te wersy hymnu Pange lingua („śpiewaj, o mój języku”), który skomponował na cześć Najświętszego Sakramentu: Verbum caro panem verum Verbo carnem efficit („Słowo, które stało się ciałem, swoim słowem przemienia prawdziwy chleb w swoje ciało”). Papież Urban IV poprosił go bowiem w 1264 roku o ułożenie tekstów oficjum i Mszy Najświętszego Sakramentu.