Święty Augustyn

Augustyn, największy z Doktorów Kościoła łacińskiego, urodził się w Tagaście, w Afryce Północnej, z pogańskiego ojca i chrześcijańskiej matki, Moniki, która wychowała go w wierze. Bardzo szybko wyróżniał się spośród chłopców w swoim wieku inteligencją i talentami, ale uwiedziony herezją manichejską w Kartaginie, szybko porzucił Chrystusa. Przybył do Rzymu, a następnie do Mediolanu, aby nauczać retoryki. Widok jego życia dalekiego od Ewangelii sprawiał wielki ból jego matce Monice, która nieustannie modliła się i wylewała łzy za nawrócenie syna. Bóg, który zaszczepił w jego sercu niepokój poszukiwania prawdy, posłużył się jego lekturami, aby stopniowo przyciągnąć go do siebie. W Mediolanie, słuchając świętego Ambrożego, poczuł, jak rośnie w nim pragnienie wiary katolickiej. Został ochrzczony przez świętego Biskupa w dzień Wielkanocy 387 roku, w wieku trzydziestu trzech lat. Po powrocie do Afryki został zauważony przez biskupa Hippony Waleriusza i przez niego powołany do kapłaństwa. Zgromadził wspólnotę młodych zakonników oddanych życiu półkontemplacyjnemu. Po śmierci Waleriusza, którego wspierał w jego posłudze, został wybrany biskupem Hippony. Przez cały swój episkopat dbał o czystość wiary, niestrudzenie zwalczając błędy i herezje swoich czasów: manicheizm, donatyzm, pelagianizm. Pozostawił po sobie ogromne dzieło, decydujące dla historii myśli chrześcijańskiej, od średniowiecza aż po dziś dzień. Księga Wyznań jest najbardziej uniwersalnie znanym z jego dzieł. Znajduje się w niej to płomienne zdanie, które mogłoby podsumować całe jego życie: „Stworzyłeś nas dla Siebie, Panie, i niespokojne jest serce nasze, dopóki nie spocznie w Tobie.”
Ta ikona przedstawia świętego Augustyna odzianego w szaty pontyfikalne, z mitrą. W rękach trzyma księgę psalmów, którą podziwu godnie skomentował w całości. Czyta ją uważnie, szukając duchowego sensu ukrytego pod literą, i ukazując swoje zdumienie, a także głęboką miłość do Pisma Świętego, którego autorem jest Bóg.